Mia Verstraete, tekstchirurg

‘Onder meer’ wordt in twee woorden geschreven. Ik zie het wel eens aan elkaar geschreven, als ‘ondermeer’, maar dat is niet juist. Je schrijft het van elkaar, net zoals ‘onder andere’. Zonder meer.

So nice when you start off with a handful of very, very rough information and then you do some research and start writing and aligning with the subject, basically loving a text into existence (’cause you can’t write well about something you don’t bother to get interested in), and lo and behold: at the end you reread what you’ve written and you think ‘Darn, this is good!’ I love that about my job.

Geef toe, een goede egomassage doet deugd. Als weldenkende, verlichte wereldburgers, beïnvloed door filosofische stromingen uit Oost en West, koesteren velen het idee dat een ego iets slechts is, of op zijn minst iets waar je niet teveel van moet etaleren. In sommige kringen wordt het meer geaccepteerd dan in andere, en wordt het als een gezonde noodzaak gezien, eerder dan een noodzakelijk kwaad. Ik vind een ego een mooi ding om te hebben en verstandig te gebruiken. En alle would-be-verlichting ten spijt: zonder ego geraak je niet ver. Als het af en toe eens heerlijk gestreeld, gekneed en gemasseerd mag worden, dan kan een mens weer lekker verder, op naar de verlichting.

Terug naar Mia’s mooiste woorden

Wat maakt dat het klikt tussen twee personen? ‘Le coeur a ses raisons que la raison ne connaît point’, zei Pascal al. Persoonschemie is dat onverklaarbare, alchemistische gevoel tussen twee personen dat maakt dat er vertrouwen is, humor, oneindigheid en grenzeloosheid, diepte van plezier en inzicht. Op je gemak zijn, jezelf zijn, aangetrokken worden zonder dat het onwennig wordt, zonder dat het verwachtingen schept. Weten dat je veilig bent bij iemand anders. Dat en nog zoveel meer is persoonschemie.

Het woord bestaat officieel niet in het Nederlands – het staat niet in het Groene Boekje, noch in Van Dale – maar ik heb het geleerd in Zweden, waar ‘personkemi’ direct tot mijn favoriete woorden ging behoren. En sindsdien bestaat het ook in het Nederlands voor mij. Want uiteindelijk zijn wij het die woorden uitvinden en importeren. En waarom niet eens uit het Zweeds, voor de verandering?

Terug naar Mia’s mooiste woorden

Moet hier uitleg bij? Een mooi woord en een prachtig begrip, vol passie en vuur, maar anders, hartelijker. Niet zo stomend heet als passie, niet zo’n verzengende hitte, maar onbesuisd, stormachtig vanuit het hart, als een wervelende wind die tekeergaat en emoties met zich meeslingert op zijn weg naar buiten. Maar constructiever, goedbedoeld, voor zover het hart bedoelingen kan hebben. Als een tocht die door het hart trekt omdat de deur openstaat en het hart zich geen blijf weet met zoveel inhoud dat het wel naar buiten moet, onbedaarlijk, niet te temmen. Pure hartstocht.

Terug naar Mia’s mooiste woorden

Wat is het toch met die ‘loze’ woorden? Ze hebben iets bevrijdends, vind ik. Wat zou ‘roek’ dan zijn? Is het verwant met ‘rücksichtslos’ en ‘reckless’? Vast wel. Geen omkijken, gewoon vooruitstormen, zonder dralen of talmen, zonder je te laten tegenhouden door ingebeelde of voorgestelde risico’s.

‘Yes, he was always so. Impulsive, boyish, rushing towards what he wanted, never weighing costs.’ (Marion Zimmer Bradley, The Mists of Avalon)

Terug naar Mia’s mooiste woorden

Altijd van gehouden, van dit woord. Hier speelt zeker de betekenis mee, het onschuldige, zich van geen kwaad bewuste, niet zinspelend op slechte bedoelingen. Er geen rekening mee houdend dat er in de wereld ook maar zoiets als kwaad zou bestaan. Argeloos, zonder op kwaad bedacht te zijn door de wereld stappen. Wat mooi. Voor zolang als het standhoudt. En dat het nog lang mag blijven duren.

Terug naar Mia’s mooiste woorden