Mia Verstraete, tekstchirurg

Een van mijn lievelingsboeken in het Duits is Die 13 1/2 Leben des Käpt’n Blaubär van Walter Moers (ook wel bekend van Das kleine Arschloch, maar dat is weer een ander verhaal).

Käpt’n Blaubär gaat al lang mee in mijn leven. Toen ik nog studeerde, keek ik op zondag vaak naar Die Sendung mit der Maus op WDR. Samen met Lindenstrasse was het een van mijn favoriete manieren om de zondag te verdrijven.

Die Sendung mit der Maus was – en is nog steeds, denk ik – een fijn educatief programma voor kinderen, waarin je op speelse wijze allerlei dingen te weten kwam waarin je geen barst geïnteresseerd was, maar die toch hoogst interessant bleken. En en passant leerde je ook nog eens Duits, wat meegenomen was.

Een van de vaste rubrieken was Käpt’n Blaubär, die aan zijn drie kleinzonen wilde zeemansverhalen vertelde, met een norddeutsche tongval (waarin je bv. /Strasse/ zegt en niet /Shtrasse/). Altijd geweldig amusant.

En zo kreeg ik vele jaren later ‘Die 13 1/2 Leben des Käpt’n Blaubär’ cadeau. Het is een geweldige avonturenroman, met de wildste, onmogelijkste fantasiefiguren. Ik heb het indertijd in één ruk uitgelezen – of toch in een paar stevige rukken, want het is een turf van 700 bladzijden – en heb er ontzettend van genoten. In het bijzonder van de Pterodaktylus Salvatus of Rettungssaurier, een rondvliegend prehistorisch dier dat levens redt in letzter Sekunde… Spanning verzekerd.

En natuurlijk zijn er ook de tientallen andere fabelachtige figuren, steevast vergezeld van een uitleg uit het Lexikon der erklärungsbedürftigen Wunder, Daseinsformen und Phänomene Zamoniens und Umgebung van Prof. Dr. Abdul Nachtigaller.

Ach, je moet het gewoon gelezen hebben om te weten wat er zo geweldig aan is. Gegarandeerd genieten. Is je Duits niet goed genoeg om een dikke klepper in het origineel te lezen? Geen nood, dit boek is vertaald als De 13 1/2 levens van Kap’tein Blauwbeer. Veel plezier ermee!

Terug naar de boekenhoek

Don’t tell anyone, but I love the word ‘jerk’. It’s one of my favourite terms of abuse in English. Mind you, I use it in the most loving way, because, oddly enough, I reserve it only for men I really like. (And sometimes for women, for lack of a female equivalent.) That’s how weird my mind is. If they get on my nerves and push my buttons too hard because they know me too well, I throw the J-word at them. I know they won’t mind. Some of them even consider it a term of honour. And rightly so, because that’s exactly how I mean it.

I like the liberating distance that foreign language speakers have towards terms of abuse and ‘bad’ words in that language. There’s no taboo on a word until you learn there is one. Until someone tells you ‘Don’t use that word in public’, it’s just a word. You can even like the sound of it, without paying much attention to the meaning.

I do cringe when foreign language speakers use swearwords in Dutch, though. When someone throws a ‘godverdomme’ at me just for the heck of it, I back off and cringe a little. I want to cover my ears and yell at them: ‘Not so loud!’ It’s like they’re throwing a bomb at me and saying: ‘Hey, ain’t this fun? Look at the colours and the sound effects!’ That’s the playful attitude only a foreign language speaker can have towards swearwords and ‘bad’ language.

And that, dear audience, is why I reserve the word ‘jerk’ for only my most favourite of men (and sometimes women). Friends and dear ones who I know can take it. If they push my buttons, I will push back. I will throw a bit of verbal firework at them. It’s just another way of saying: ‘Hey, I really like you, but don’t tell anyone.’

Back to Mia’s favourite words

My hands typed this new creation of their own accord. I like it. It reminds me of the Sirens in the Odyssey. Or that line from the film Australia: “I will sing you to me.”

When you stray from your right path in life, the roadsings will let you know. They will sing a dark and gloomy song until you return to your main road. Then other roadsings will begin to hum a nice little melody.

Back to Mia’s favourite words