Graag gelezen: Het diner – Herman Koch

Het diner lag al een tijdje op mijn tafel te wachten om gelezen te worden. Te chambreren, zeg maar, tot ik tijd zou hebben om mij weer eens in een roman te verdiepen. Eindelijk kwam die tijd, ik verdiepte mij erin en las hem in een paar avonden uit. Heerlijk pageturnen.

Veel ga ik er niet over zeggen, over de inhoud, want zelf haat ik het ook altijd om spoilers te lezen waarin de halve plot te grabbel wordt gegooid. Laten we het hierop houden: twee echtparen gaan uit eten in een chic restaurant. Ze praten over van alles en nog wat, behalve waar ze het eigenlijk over zouden moeten hebben.

Aanvankelijk is het leuk: een denigrerend toontje, sarcastische observaties, spitsvondigheden, best wel aardig. Na een pagina of tachtig dacht ik: ‘Nah, dit hebben we wel gehad. Ik heb het techniekje nu wel door. Leuke stijl, maar toch vooral een stijltje. Beetje maniëristisch – komt er nog wat?’ Als een diner waarbij je toch wat op je honger blijft zitten.

Maar dan draait het verhaal zich langzamerhand binnenstebuiten – het ontvouwt zich vanuit zijn donkere krochten, die eerst nog onzichtbaar zijn. Het wordt stapsgewijs opgebouwd, als een toren van dominosteentjes die een voor een tegen elkaar aan worden gezet. Elk detail krijgt betekenis in retrospectie, en stuk voor stuk worden de blinde vlekken ingevuld. En dan wordt ook het belang van dat stijltje duidelijk.

Hoe het verhaal en de personages in elkaar zitten, dat ga ik hier echt niet vertellen, of alle leesplezier is eraf. Maar laten we het hierop houden: het is smullen eens het geheel zich ontvouwt. Of toch niet echt – eerder een bittere smaak in de mond, dan weer een grimas, waarbij je iets zou willen uitspuwen maar geen onopvallende recipiënt bij de hand hebt, dus slik je het tegen wil en dank maar door. En ondanks dat wil je maar één ding: doorlezen, om te weten hoe het verder gaat.

Ik vond het een goed boek. En blijkbaar ben ik niet de enige, want ondertussen is het internationaal doorgebroken, is er een theaterbewerking van gemaakt en is er een verfilming in de maak. Benieuwd hoe de gedachtenmeanders van de verteller in visuele taal zullen worden omgezet…

O ja, ook dit nog. Uit eten gaan wordt nooit meer hetzelfde hierna. Toen ik laatst ging lunchen, verwachtte ik half dat de serveerster met haar pink naar mijn bord zou wijzen en zeggen: ‘Dit is bulgur. De kaas in de quiche is gemaakt van melk van koeien die altijd buiten hebben gelopen. En deze witlof is afkomstig van een bioboerderij uit Oostkamp.’ Maar helaas, het bleef bij een niet-mededeelzaam ‘Smakelijk’.

Schrijf een reactie