Schrijven in tijdsblokken


Een tijd geleden postte iemand op mijn Facebookpagina een link naar een verhaal over een beroemde copywriter, Eugene Schwartz, die een simpel maar doeltreffend systeem had om te werken: hij zette elke dag zijn wekker zes keer op 33’33″ en verplichtte zichzelf om gedurende die tijd op zijn stoel te blijven zitten en niets anders te doen dan bezig te zijn met de opdracht die voor hem lag. Zes korte tijdsblokken van gefocust werk. ‘Iets voor jou?’ vroeg degene die het bericht gepost had.

Ik besloot het uit te proberen en constateerde: inderdaad iets voor mij. Ik verlengde de tijdsblokken wel tot 40 minuten, omdat dat iets eenvoudiger rekent en omdat 33 minuten net te kort bleek – zodra ik goed op dreef was, moest ik weer stoppen. 40 minuten bleek beter aan te sluiten bij mijn natuurlijke intellectuele spanningsboog.

Maar wat een geweldig principe! Ik constateerde heel snel dat mijn focus sterker werd. Meer zelfs: tussen twee ‘shifts’ in was ik minder afgeleid, minder geneigd om op Facebook te gaan kijken of e-mails te gaan lezen. Ik dwong mezelf om tussen twee schrijf- of redactierondes op te staan, wat rond te wandelen en bewust even mijn gedachten los te maken van mijn werk. Maar ik merkte algauw dat ik zelfs in die pauzes erop gebrand was weer verder te werken, omdat ik zo gefocust was in die korte maar gerichte tijdspannes. Elk tijdsblok leverde resultaat op, en op dat resultaat wilde ik verder bouwen.

Aan de weg timmeren

Ik merkte nog een ander voordeel op, namelijk dat er niet langer zoiets als een ‘moeilijke’ opdracht bestond. Alles werd behapbaar in tijdsblokken van maximum 40 minuten. In die tijd hoefde ik geen bergen te verzetten, geen verpletterend proza te schrijven, geen glasheldere argumenten neer te zetten waar niemand meer iets tegenin kon brengen. Neen, in die 40 minuten moest ik gewoon verder timmeren aan de weg.

40 minuten is voldoende tijd om een paar paragrafen te schrijven. En een paar paragrafen zijn genoeg om het gevoel te hebben dat je iets substantieels hebt gedaan, iets constructiefs wat de moeite is om op verder te werken. 40 minuten kunnen lang zijn als je even zonder inspiratie zit, maar niet zo lang dat je het gevoel hebt in een gevangenis van tijd te zijn opgesloten. 40 minuten zijn doenbaar, overbrugbaar. Je hoeft je natuurlijke neiging tot afleiding niet voor altijd opzij te zetten, maar gewoon voor even. Voor je het weet zit je in een drive en gaat de wekker. En vloek je binnensmonds omdat je net zo goed op dreef was.

Maar dan is het de kunst om weer op te staan en van je werk weg te lopen. Want de ‘gedwongen’ pauzes dwingen je om je mentale batterijen weer op te laden. Als je schrijft tot je mentaal leeg bent, duurt het veel langer om je hersenen weer op te laden. Je bent vermoeider, je hebt veel langer nodig om weer tot werken in staat te zijn. Als je stopt voor je echt moe bent, recupereer je veel makkelijker en vind je je mentale balans sneller terug.

Werken is voor mij veel prettiger geworden op deze manier. Als ik schrijf of redigeer, ben ik gefocust. Als ik ontspan, zet ik zonder schuldgevoel mijn werk van mij af. Omdat ik weet dat ik straks weer herbegin voor een hanteerbare tijdsperiode. Niet voor uren aan een stuk, maar voor 40 minuten per keer.

Wel bepaal ik voor mijzelf een minimum aantal tijdsblokken dat ik per dag wil halen. Maar ook een maximum. En zo wordt werken – zelfs aan ‘moeilijke’ opdrachten – een heel stuk makkelijker. En aangenamer vooral. Werk en rust in balans.

Bedankt, Eugene Schwartz, voor zo’n geniaal eenvoudig principe. En vooral ook bedankt, Kenny Vermeulen, om mij hierop attent te maken.

Voor wie het zelf wil uitproberen: kies een tijdsduur die comfortabel aanvoelt voor jou, experimenteer met het aantal tijdsblokken dat je zo per dag wilt werken, en vind het juiste evenwicht. Veel plezier en productiviteit gewenst!

P.S. Deze blogpost is geschreven in twee tijdsblokken: een voor de ruwe tekst, een voor redactie en het kiezen van beeldmateriaal.

6 reacties op “Schrijven in tijdsblokken”

  1. Alexandra zegt:

    Dit doet me een beetje denken aan de “Pomodoro”- techniek (waar je de wekker op 25 minuten stelt – dat vind ik persoonlijk veel te kort). Meneer Schwarz was er, zoals ik nu zie, al veel vroeger bij :-)

    Je beschrijft deze manier van werken met zoveel enthousiasme dat je me aangestoken hebt. Ga het morgen meteen zelf eens proberen. Bedankt Mia!

  2. dag Mia
    Wat leuk om dit hier tegen te komen. Veel herkenning! Wanneer ik een lezing of een cursus voorbereid maak ik ook voor mezelf tijdsblokken. Ik doe het zelfs wanneer ik ‘moeilijke’ boeken lees.
    Alle voordelen die je opsomt ervaar ik ook. Het doet deugd dat anderen ook zo bezig zijn!

    met dank,
    chantal

  3. Mia Verstraete zegt:

    @Alexandra: Ja, de Pomodoro-techniek heb ik ook zien passeren tijdens het lezen hierover. 25 minuten lijkt mij ook heel erg kort – maar misschien is het wel een goed begin voor mensen die erg moeilijk kunnen focussen.
    Zeker uitproberen! Bij mij heeft het tot een aanzienlijke verhoging van mijn productiviteit geleid. En tegelijk tot meer ‘onbezwaarde’ ontspanning (niet voortdurend met in mijn achterhoofd de gedachte: ‘Ik moet nog werken.’)

  4. Mia Verstraete zegt:

    @Chantal: Great minds think alike ;-)

  5. Alexandra zegt:

    Heb het net uitgeprobeerd bij het schrijven van een blogpost. Het helpt me inderdaad om lekker door te werken :-) Ga er zeker verder mee experimenteren.

  6. Mia Verstraete zegt:

    @Alexandra: Fijn te horen dat het werkt.

Schrijf een reactie