Graag gelezen: Laurens De Keyzer, Mensen die voorbijgaan

Sommige mensen zijn een heerlijkheid om te redigeren. Enfin, hun teksten, uiteraard. Daarom ben ik een klein beetje jaloers op de redacteur die aan dit boekje de finishing touch mocht geven, omdat het altijd weer zoiets kostbaars en broos is: mooie teksten onder handen krijgen en er dan de occasionele punten & komma’s in rechtzetten. Want meer doe je niet, met een tekst die goed zit.

Ooit mocht ik het zelf doen, een tekst van Laurens De Keyzer onder handen nemen. Ik trok meteen mijn fluwelen handschoenen aan, want ik kreeg de tekst – die kaderde in een boek waar meerdere auteurs bij betrokken waren – met een waarschuwing van de uitgever dat ik er geen jota aan mocht veranderen zonder de zegen van Laurens. Oei, dacht ik. Maar meteen daarop: ‘Dat zal wel loslopen.’

Dat liep wel los. Laurens bleek – behalve een vakman die pareltjes van teksten in elkaar smeedt – ook een flexibele auteur, die openstond voor suggesties voor de finishing touch. En vooral een heel aimabele mens.

Met sommige mensen heb je dat: het gevoel dat je een beetje zielsverwant bent. Nooit ontmoet, een paar e-mails mee uitgewisseld in functie van een redactieopdracht, en toch een beetje in het hart gesloten. Zonder aanwijsbare reden, behalve het intuïtieve aanvoelen dat je op eenzelfde golflengte zit, zonder dat daar veel woorden aan te pas moeten komen.

Dus toen ik hoorde dat Laurens De Keyzer een nieuw boek geschreven had, ging ik het meteen halen. Las erin, en was verkocht. Ontroerd, geraakt, een tikje weemoedig ook. Want Mensen die voorbijgaan gaat over mensen die er niet meer zijn – gestorven zijn. Het boekje is een reeks verhalen over afscheid nemen, herinneringen van de auteur aan mensen die hij heeft gekend, ontmoet, gezien, gesproken, graag gezien, en heeft zien gaan, heeft moeten laten gaan.

Het zet je aan het denken, zo’n boekje over afscheid en het einde. Maar meer nog dan over de dood – die mij persoonlijk niet zoveel schrik aanjaagt – deed het mij nadenken over het leven (al veel bangelijker). En over vriendschap, en intimiteit, verbondenheid met mensen. Want dat en zoveel meer spreekt uit de portretten in dit kleine, verfijnde boekje. Een mens die observeert met zoveel menselijkheid, die met een warm hart en een open oog naar anderen kijkt. Die er is, zelfs in de bange en soms hartverscheurende momenten op het einde. Die niet bang is om te geven: aandacht en tijd, aanwezigheid.

‘Mensen die voorbijgaan’ heeft mij aan het denken gezet. Over hoe ik zelf met mensen omga. Over hoe ver ik durf te gaan – of niet – in vriendschap. Over hoe eerlijk ik durf te zijn met anderen, over hoe het met ze gesteld is, met mij, met ons.

Een beetje zoals Oriah Mountain Dreamer schrijft in The Invitation:

I want to know
if you can sit with pain
mine or your own
without moving to hide it
or fade it
or fix it.

Laurens De Keyzer probeert niets te ‘fixen’ in zijn verhalen, zijn portretten. Hij observeert, hij vertelt, hij beschrijft. En hij raakt je. Omdat je beseft hoeveel je nog te leren hebt als het gaat om aanwezigheid en menselijkheid.

Sommige mensen zijn inderdaad een heerlijkheid.

Bedankt, Laurens.

One Reply to “Graag gelezen: Laurens De Keyzer, Mensen die voorbijgaan”

  1. Helemaal mee eens!
    Menselijke, troostende, aangrijpende, helende en stille verhalen – een verademing in een tijd van meer ‘naast’ dan ‘met’ elkaar leven.
    Ook een aanrader voor minder fervente lezers: korte verhalen die je stuk voor stuk op rustige momenten doorneemt en die niemand onberoerd laten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.