Kamarama

Nog tot 1 augustus loopt in Brugge Kamarama, een internationaal kunstproject met als curator Kamagurka.

In de Garemijnzaal toont Kamagurka werk van kunstenaars die hem inspireren. Een boeiende en eigenzinnige collectie van werken die verrassen en beroeren. Bij deze tentoonstelling hoort een mooie catalogus, die is verschenen bij Stichting Kunstboek. Mia Verstraete, tekstchirurg werkte mee aan de eindredactie.

In het Arentshuis is werk van Kamagurka zelf te zien. In de afgelopen maanden werkte hij daar ook samen met bevriende kunstenaars. Het resultaat van die ateliers zie je eveneens in het Arentshuis.

Verder vind je in de stad een aantal ‘accidentalistische’ portretten: gezichten die aan Kamagurka’s verbeelding zijn ontsproten, maar waarvan hij hoopt/meent dat er ook wel echte mensen rondlopen die erop lijken. Wie zich (of iemand anders) in een van de portretten herkent, mag zich melden.

Wie Kamagurka enkel als cartoonist kent, moet zeker eens langsgaan in de Garemijnzaal en in het Arentshuis, om ook zijn artistieke inspiratiebronnen en zijn eigen werk als schilder te ontdekken. De tijd vliegt snel, augustus loert al om de hoek, dus koop snel een kaartje en ga erheen nu het nog kan.

X – een boek over 10 jaar Concertgebouw Brugge

Concertgebouw Brugge vierde in februari zijn tiende verjaardag. Het feestgedruis van de verjaardagsweek is ondertussen al wat geluwd, maar in de boekhandel ligt nog steeds een mooi verjaardagsboek.

‘X’ blikt terug in woord en beeld op het ontstaan en het eerste decennium van het Concertgebouw. Vanaf het allereerste begin, toen het allemaal nog een verre droom leek, over het ontwerp en de bouw – een architecturaal feit dat veel stof deed opwaaien en internationaal hoog scoorde – tot de eerste tien jaar van de werking, waarin Concertgebouw Brugge erkenning verwierf in binnen- en buitenland.

Het boek bevat een overzicht van de ontstaansgeschiedenis, de huidige werking en belangrijke sleutelmomenten uit de afgelopen tien jaar; essays over muziek, dans, actuele kunst en de architectuur van het Concertgebouw; getuigenissen van mensen die nauw bij het huis betrokken zijn; gedichten en een reeks foto’s die de eigenheid van het gebouw in beeld brengen.

Teksten van Geert Van der Speeten, Tom Eelen, Lieve Dierckx, Marianne Van Kerkhoven, Iwan Strauven, Annelies Vantyghem, Peter Verhelst, Katrien Van Eeckhoutte, Jeroen Vanacker, Mia Verstraete en Laurens De Keyzer; foto’s van Filip Dujardin en David Samyn.
Studio Jurgen Maelfeyt tekende voor de vormgeving en de eindredactie was in handen van de tekstchirurg.

Wie dit mooie feestboek graag wil kopen: je vindt het in de boekhandel, bij Concertgebouw Brugge of online bij uitgeverij Lannoo.

Tot altijd – het boek

Tot altijd, het boek bij de film van Nic Balthazar, ligt sinds kort in de boekhandel.
De film gaat over Mario Verstraete, die in 2002 als eerste in België officieel gebruikmaakte van de nieuwe wet over euthanasie. Zowel politiek als persoonlijk, als MS-patiënt, had hij zich sterk ingezet voor die wetgeving.
Het boek gaat dieper in op de persoon en de familie van Mario, vertelt hoe de film tot stand kwam en schetst de wetgeving en het ruimere debat over euthanasie. Het bevat ook stills en dialoogfragmenten uit de film.

Nic Balthazar vertelt hoe hij Mario persoonlijk leerde kennen en hoe hij tot het maken van deze film kwam. Hij reflecteert over dood en leven, en over onze onmacht en onwennigheid om bewust met het einde om te gaan. Bespiegelingen die net als de film onder de huid kruipen en die de man achter het filmpersonage tonen, maar ook het thema breder uitvergroten tot waar het elk van ons raakt.

Marijke Libert volgde destijds Mario Verstraete en zijn familie in een reeks interviews voor De Morgen. In dit boek zijn een aantal van die interviewfragmenten opnieuw opgenomen. Ze worden aangevuld met fragmenten uit nieuwe gesprekken die ze nu, tien jaar later, met de ouders van Mario had. Uit deze interviews komt een beeld naar voren van iemand die heel bewust met zijn levenseinde omging en een familie die hem op een ongelooflijk warme en sterke manier ondersteunde in zijn keuze.

Mia Verstraete (ondergetekende) ging praten met zeven experten die thuis zijn op het terrein van levenseinde, euthanasie, palliatieve zorg en stervensbegeleiding: Johan Bilsen, Marc Cosyns, Marc Desmet, Wim Distelmans, Manu Keirse, Rik Torfs en Etienne Vermeersch.

Aan de hand van hun deskundige commentaar en opinies worden de wetgeving en het debat over euthanasie in mensentaal uitgelegd. Wat staat er in de wet over euthanasie en andere medische beslissingen over het levenseinde? Hoe kwam die wetgeving tot stand? Wat is de relatie tussen palliatieve zorg en euthanasie? Hoe vaak komt euthanasie voor? Kun je vooraf bepalen dat je je leven wilt laten beëindigen als je bijvoorbeeld diep dement wordt of aan een andere zware ziekte lijdt?

Ook een aantal ethische kwesties komen aan bod, bv. sociale druk op zieke ouderen, zelfbeschikking vs. solidariteit en impact op de omgeving, katholieke en vrijzinnige perspectieven op euthanasie,… De experten zijn het niet altijd met elkaar eens; hun visies staan soms naast elkaar, soms lijnrecht tegenover elkaar, maar juist daardoor geven ze een boeiende blik op het geheel.

Wie door de fim ‘Tot altijd’ geraakt was en meer wil weten over de persoon Mario Verstraete en zijn keuze, wie wil meekijken over de schouder van de regisseur en zien hoe hij tot deze knappe film kwam, en wie graag meer wil weten over hoe dat nu eigenlijk zit met euthanasie en keuzes rond het levenseinde in ons land: dit boek is voor jou.

P.S. Voor wie de film nog niet gezien heeft: doe dat eerst en vooral, en neem een paar zakdoeken mee. Heel ontroerend, maar wees gerust: er valt ook veel te lachen.

P.P.S. Voor wie het zich afvroeg: ik ben geen familie van Mario, enkel toevallig een naamgenoot.

Käpt’n Blaubär

Een van mijn lievelingsboeken in het Duits is Die 13 1/2 Leben des Käpt’n Blaubär van Walter Moers (ook wel bekend van Das kleine Arschloch, maar dat is weer een ander verhaal).

Käpt’n Blaubär gaat al lang mee in mijn leven. Toen ik nog studeerde, keek ik op zondag vaak naar Die Sendung mit der Maus op WDR. Samen met Lindenstrasse was het een van mijn favoriete manieren om de zondag te verdrijven.

Die Sendung mit der Maus was – en is nog steeds, denk ik – een fijn educatief programma voor kinderen, waarin je op speelse wijze allerlei dingen te weten kwam waarin je geen barst geïnteresseerd was, maar die toch hoogst interessant bleken. En en passant leerde je ook nog eens Duits, wat meegenomen was.

Een van de vaste rubrieken was Käpt’n Blaubär, die aan zijn drie kleinzonen wilde zeemansverhalen vertelde, met een norddeutsche tongval (waarin je bv. /Strasse/ zegt en niet /Shtrasse/). Altijd geweldig amusant.

En zo kreeg ik vele jaren later ‘Die 13 1/2 Leben des Käpt’n Blaubär’ cadeau. Het is een geweldige avonturenroman, met de wildste, onmogelijkste fantasiefiguren. Ik heb het indertijd in één ruk uitgelezen – of toch in een paar stevige rukken, want het is een turf van 700 bladzijden – en heb er ontzettend van genoten. In het bijzonder van de Pterodaktylus Salvatus of Rettungssaurier, een rondvliegend prehistorisch dier dat levens redt in letzter Sekunde… Spanning verzekerd.

En natuurlijk zijn er ook de tientallen andere fabelachtige figuren, steevast vergezeld van een uitleg uit het Lexikon der erklärungsbedürftigen Wunder, Daseinsformen und Phänomene Zamoniens und Umgebung van Prof. Dr. Abdul Nachtigaller.

Ach, je moet het gewoon gelezen hebben om te weten wat er zo geweldig aan is. Gegarandeerd genieten. Is je Duits niet goed genoeg om een dikke klepper in het origineel te lezen? Geen nood, dit boek is vertaald als De 13 1/2 levens van Kap’tein Blauwbeer. Veel plezier ermee!

Terug naar de boekenhoek